Με την εκδημία του Σταύρου Παπαδόπουλου ολοκληρώνεται ένας ολόκληρος κύκλος για τον επιχειρηματικό και τον αθλητικό στίβο της Μεσσηνίας. Ο εκλιπών αποτέλεσε Πρόεδρος της “Μαύρης Θύελλας” και του Μεσσηνιακού με τεράστια συμβολή. Μαζί με τον παππού μου, Λυκούργο Γαϊτανάρο έγραψαν τις λαμπρότερες σελίδες του Μεσσηνιακού ποδοσφαίρου σε επίπεδο παραγόντων στα σαλόνια της Α εθνικής. Σπουδαίες μεταγραφές, ευρωπαϊκή συμμετοχή, ιστορικά αποτελέσματα, αναμόρφωση εγκαταστάσεων συνέθεσαν αλησμόνητη την προσφορά και την προεδρία του εκλιπόντος. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το όνομα του κοσμεί το στάδιο του Μεσσηνιακού. Διακρίθηκε όμως και στο επιχειρηματικό τομέα με εγχώρια και διεθνή παρουσία στους πολύτιμους λίθους και την ιδιοκτησία πλήθος επιχειρήσεων παγκοσμίως. Η απώλεια του Σταύρου Παπαδόπουλου σφραγίζει μια ολόκληρη εποχή καθώς κανένας πλέον από τους προέδρους των επιτυχιών της Α εθνικής κατηγορίας δεν βρίσκεται εν ζωή. Μακάρι το παράδειγμα του να αποτελέσει φάρο για τις νεότερες γενιές ώστε η σπουδαία “Μαύρη Θύελλα” με τον αξιοζήλευτο κόσμο της να βρει τον άνθρωπο που θα την οδηγήσει ξανά στα υψηλότερα σκαλιά του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι επιτακτική η ανάγκη άλλωστε όσο περνάνε τα χρόνια, καθώς οι νεότερες γενιές δεν έχουν ζήσει στιγμές όπως ο αγώνας με τον Ίκαρο το 1972 ούτε την επιβλητική νίκη με 3-0 το 1996 απέναντι στον Ολυμπιακό ώστε να καταλάβουν το μεγαλείο της ιστορίας της ομάδας μας.
Τα θερμότερα μας συλλυπητήρια στον αδελφό του Γιάννη και στους οικείους του.
Λυκούργος Ι. Γαϊτανάρος
