Μεγάλη νίκη. Τεράστιο «διπλό». Και; Ντροπή. Σε ματς Β’ Εθνικής. Σε ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Με κόσμο και από τους δύο συλλόγους. Ο κόσμος πρέπει να ξεσηκώνεται επειδή το θέλει, επειδή το ζητά ένας παίκτης του, επειδή ο αρχηγός της ομάδας μοιάζει με… οπαδό. ΟΧΙ για τον οποιονδήποτε άλλον λόγο. Ωραίο το Πανιώνιος – Καλαμάτα. Πολύ άσχημο το ότι θα ξεχαστεί γρήγορα.
Γράφει ο Δημήτρης Μανάκος
Καμία ποδοσφαιρική κουβέντα. Καμία συζήτηση για την άνοδο. Θα ανέβει η Καλαμάτα; Θα ανέβει η Κηφισιά; Θα βρει τρόπο ο Πανιώνιος να μπει στη συζήτηση, τώρα που η διαφορά μειώνεται στο μισό; Θα το δούμε.
Οτιδήποτε και αν δούμε όμως, αυτά που έγιναν το μεσημέρι της Κυριακής (02/02) στο Πανιώνιος – Καλαμάτα, δεν παραγράφονται. Και δεν συζητάμε για το αποτέλεσμα. Ναι, κέρδισε η Μαύρη Θύελλα. Ποδοσφαιρικά, είναι ένα σπουδαίο αποτέλεσμα.
Στη «μεγάλη» εικόνα του πράγματος όμως, στεκόμαστε σε όσα ξεκίνησαν στο 35ο λεπτό. Στις «συγκρούσεις» μεταξύ των οπαδών, στον τρόπο που ο κόσμος των γηπεδούχων προσέγγισε τη θύρα των φιλοξενούμενων, στο ότι υπήρξε άνθρωπος που αποχώρησε με φορείο, στο ότι η αστυνομία παρενέβη αργά. Πολύ αργά.
Δεν νοείται σε δύο ομάδες που έχουν κόσμο και καλώς έχουν αμφότερες οπαδούς στο γήπεδο, να μην υπάρχουν αστυνομικές ομάδες ανάμεσά τους. Είμαστε στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι για να προκληθεί ένταση. Χρειάζεται απλώς να υπάρχουν δύο άνθρωποι, που ένας φορά κόκκινα και ο άλλος φορά μαύρα.
Πώς είναι δυνατόν στο Πανιώνιος – Κηφισιά να υπάρχει αστυνομία που διακρίνει τα δύο «στρατόπεδα» και στο ματς με την Καλαμάτα, με 500 άτομα κόσμο, να κάνει την εμφάνισή της τόσο ετεροχρονισμένα;
Δεν μπορώ να το «συλλάβω» και ούτε να το εκλογικεύσω. Με λίγα λόγια… Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αν ένα ματς Β’ Εθνικής, που έχει σημασία, αλλά δεν είναι τελικός, οργανώνεται αποτυχημένα και έχουμε αποχώρηση με ασθενοφόρο, πώς όλοι μας ζητάμε να κάνουμε ένα βήμα προς τα μπροστά; Ας μη ζητάμε. Ας συμβιβαστούμε…
Στο καθαρά ποδοσφαιρικό του πράγματος. Το γκολ του Παμλίδη και η κίνηση του Βαλεριάνου προς τον κόσμο της ομάδας του, ήταν η ομορφότερη στιγμή του απογεύματος. Ένας παίκτης να ζητά προς το κοινό του να φωνάξει. Και να σταματήσει. Γιατί μέχρι εκεί πρέπει να φτάνει ένα απόγευμα Κυριακής με μπάλα. Στη φωνή, στα συνθήματα, στους πανηγυρισμούς.
Πάντως, ναι, είναι ωραίο ο αρχηγός σου να αντιδρά έτσι…
