Τραγικές εικόνες εκτυλίσσονται καθημερινά στο γήπεδο της Κυπαρισσίας, εκεί όπου άλλοτε χτυπούσε η καρδιά του τοπικού αθλητισμού.
Εγκατάλειψη, αδιαφορία και πλήρης αδράνεια από τη Δημοτική Αρχή, τη στιγμή που άνθρωποι και ποδοσφαιρικοί σύλλογοι συνεχίζουν να αθλούνται σε συνθήκες που μόνο ντροπή προκαλούν.
Ο αγωνιστικός χώρος, αλλά και οι εγκαταστάσεις εντός και εκτός αυτού, παρουσιάζουν εικόνα πλήρους κατάρρευσης. Ούτε μία ουσιαστική παρέμβαση, ούτε ένα σημάδι ενδιαφέροντος από τον Δήμο, που φαίνεται να έχει γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη σε έναν από τους βασικότερους πυλώνες του τοπικού αθλητισμού.
Αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας; Η ιστορική ομάδα της Κυπαρισσίας, αν και δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α’ Τοπικής Κατηγορίας και στο Κύπελλο Μεσσηνίας, δεν θα καταφέρει τελικά να αγωνιστεί. Η διοίκηση είχε παραιτηθεί ήδη από τον Μάιο, με έναν από τους βασικούς λόγους να είναι το γιγαντιαίο γηπεδικό πρόβλημα.
Όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, προσπάθησαν με προσωπικές θυσίες και έξοδα να καλύψουν την απουσία του Δήμου, ξοδεύοντας σημαντικά ποσά για να διατηρηθεί το γήπεδο σε λειτουργική κατάσταση. Όμως, όταν δεν υπάρχει στήριξη από την τοπική αυτοδιοίκηση, η φθορά γίνεται ασταμάτητη. Και αυτή η αδιαφορία δεν πλήττει μόνο τις υποδομές, αλλά σκοτώνει και την ψυχή του αθλητισμού: τους ανθρώπους που τον υπηρετούν.
Η απόφαση της παραίτησης και της μη συμμετοχής της ομάδας ήταν επώδυνη, αλλά αναπόφευκτη. Πώς μπορείς να χτίσεις όταν θεσμικά σε αφήνουν να καταρρεύσεις; Πώς να εμπνεύσεις νέα παιδιά όταν το ίδιο το γήπεδο — το “σπίτι” του αθλητισμού — μετατρέπεται σε εικόνα ντροπής;
Η Κυπαρισσία δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Ο αθλητισμός είναι πολιτισμός, είναι παιδεία, είναι διέξοδος. Και όταν καταρρέει το γήπεδο, καταρρέει ένα κομμάτι της κοινωνίας.
Ήρθε η ώρα κάποιος να αναλάβει ευθύνες.
