Προς κάθε κατεύθυνση. Αναδεικνύοντας τον εαυτό σάς καί σκέψεις χωρίς αρχή και τέλος θα θέλαμε να αναρωτηθείτε τα εξής:
Παρατηρούμε καθημερινά μια καταιγίδα από αναρτήσεις, διαρροές και «κουτσομπολιά» που εξυπηρετούν συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Αυτό όμως δεν είναι διοίκηση. Είναι υπεκφυγή.
Γιατί όσο εσείς επενδύετε στην εικόνα, η πραγματικότητα στο Μεσσηνιακό ποδόσφαιρο καταρρέει:
8 στα 10 παιδιά εγκαταλείπουν το ποδόσφαιρο. Δεν είναι σύμπτωση — είναι αποτυχία συστήματος.
Η διαιτησία απαξιώνεται κάθε αγωνιστική. Χωρίς αξιολόγηση, χωρίς διαφάνεια, χωρίς ευθύνη.
Τα σωματεία ασφυκτιούν οικονομικά, παλεύοντας μόνα τους, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη.
Η επικοινωνία είναι ανύπαρκτη, πρόχειρη, αποσπασματική, σχεδόν ερασιτεχνική.
Η ψηφιοποίηση έχει μετατραπεί σε βάρος, με τα σωματεία να περιφέρονται από πλατφόρμα σε πλατφόρμα χωρίς καθοδήγηση.
Και μέσα σε όλα αυτά, δεν έχουμε ακούσει ούτε μία σοβαρή κουβέντα για λύσεις.
Ούτε ένα σχέδιο.
Ούτε ένα χρονοδιάγραμμα.
Ούτε μία δέσμευση με αριθμούς.
Λοιπόν, αρκετά.
Θα ακούσουμε κάτι συγκεκριμένο ή θα συνεχίσετε να κρύβεστε πίσω από διαρροές και δημόσιες σχέσεις;
Πώς θα μειώσετε την εγκατάλειψη των παιδιών;
Πώς θα εξυγιάνετε τη διαιτησία;
Πώς θα ελαφρύνετε οικονομικά τα σωματεία;
Ποιο είναι το πλάνο σας για πραγματική στήριξη και όχι θεωρία;
Και το κυριότερο:
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν όλα αυτά αποτύχουν;
Γιατί το Μεσσηνιακό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες.
Χρειάζεται διοίκηση με σχέδιο, διαφάνεια και λογοδοσία.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς θόρυβος.
