Ο ποδοσφαιριστής της Ζακύνθου Μιχάλης Μπαστακός και ο φυσιοθεραπευτής Κώστας Κίκος ήταν καλεσμένοι το απόγευμα της Δευτέρας στην αθλητική εκπομπή EL CLASICO του Ερμή 91.8 και μίλησαν για την άνοδο της Ζακύνθου αλλά και για το σήμερα στη Β΄ Εθνική.
Κύρια σημεία
Ο Κωνσταντίνος Κίκος συνέβαλε καθοριστικά στην πρόληψη τραυματισμών και την ψυχολογική τόνωση των παικτών. Η νίκη επί του Παναιγιαλείου περιγράφεται ως η πιο αγωνιώδης στιγμή της σεζόν. Υπάρχει έντονη ανησυχία για την ετοιμότητα του γηπέδου ενόψει των υποχρεώσεων στη Super League 2 και το Κύπελλο. Απευθύνεται έκκληση στη δημοτική αρχή να στηρίξει τη διοίκηση της ομάδας στις υποδομές. Η διοίκηση της Ζακύνθου χαρακτηρίζεται ως ‘στολίδι’ που χρειάζεται κίνητρα για να συνεχίσει την επένδυσή της. Η ομάδα θεωρείται σύμβολο ενότητας για ολόκληρο το νησί της Ζακύνθου τόνισε στην ομιλία του ο Μιχάλης Μπαστακός.
Κώστας Κίκος (Φυσιοθεραπευτής)
Για το πως ήρθε στην ομάδα:
“Να σας ευχαριστήσω που με καλέσατε στην εκπομπής σας. Ήρθα πέρυσι , γύρω στις 20 Νοεμβρίου. Το πρώτο παιχνίδι ήταν μέσα στον Πύργο. Βρισκόμουν ήδη στον Αστέρα Αμαλιάδας και χτύπησε το τηλέφωνο αργά το βράδυ —Σάββατο βράδυ θυμάμαι— και μου είπαν: «Είμαστε από την ομάδα της Ζακύνθου». Ήταν ο κύριος Κορωνιός και μου λέει αν μπορώ να πάω στον αγώνα της επόμενης μέρας που θα γινόταν με τον Πύργο. Εγώ με την πρώτη, με μεγάλη χαρά, αποδέχτηκα την πρόσκληση γιατί είχα δει τη Ζάκυνθο ότι έχει μια πολύ δυναμική και ήμουν σίγουρος ότι θα τερματίσει στις υψηλές θέσεις του πρωταθλήματος και θα διεκδικήσει την άνοδο. Και από εκείνη τη μέρα και μετά άρχισε το ταξίδι μου στο νησί. Θεώρησα ότι η Ζάκυνθος ίσως είναι η ομάδα που θα με κάνει να βγω στην επιφάνεια για τη δουλειά που κάνω. Δεν περίμενα βασικά να πάνε τα πράγματα έτσι όπως τα ήθελα, γιατί όπως τα ήθελα, έτσι πήγαν. Δηλαδή ήταν πραγματικά όπως το είχα σκεφτεί, όπως το είχα ονειρευτεί”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για το πως αποφάσισε να έρθει στη Ζάκυνθο:
“Καταρχάς να σας ευχαριστήσω που μου δίνετε την ευκαιρία να μιλήσω για την ομάδα μας. Πίστευα ότι αυτή η ομάδα θα είναι μέσα στις πρώτες δύο θέσεις στο τέλος της περιόδου και λέω: «Γιατί να μην είμαι σε αυτή την ομάδα; ». Και με το που μου έγινε η πρόταση, το σκέφτηκα πόσο… 5-10 λεπτά. Γιατί με το που ήρθα είχαμε και αγώνα με τον Παναιγιάλειο την Κυριακή. Τότε γίνονταν και κάποιες συζητήσεις με τον Παναιγιάλειο, οπότε κατευθείαν λέω: «Φεύγω, πάω στη Ζάκυνθο». Και έτσι ακριβώς κατηφόρησα χωρίς σκέψη. Είχα ακούσει και καλά λόγια για τη διοίκηση, ότι η ομάδα είναι όπως πρέπει, τους φροντίζουν, τους τακτοποιούν, είναι κύριοι σε όλα τους. Οπότε πίστευα πάρα πολύ στο ρόστερ, δεν το πολυσκέφτηκα. Μεγάλη φανέλα η Ζάκυνθος, μεγάλη ομάδα. Λέω: «ΟΚ, φύγαμε για το νησί». Πίστευα πάρα πολύ στην ομάδα, όπως είπα και πριν. Μου είχε κάνει εντύπωση το ρόστερ. Δηλαδή, ήταν η ομάδα που θα πρωταγωνιστούσε. Το είχαν πει και οι άνθρωποι τότε. Δεν έχει σημασία μόνο να το λες, σημασία έχει να κάνεις και κινήσεις. Είχαν κάνει κινήσεις. Το έλεγαν, αλλά ταυτόχρονα γίνονταν και οι ανάλογες κινήσεις. Είναι άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις· αυτοί και το έλεγαν και το έκαναν. Θυμάμαι παίξαμε με τον Παναιγιάλειο, που ήταν με το μαχαίρι στα δόντια. Κερδίσαμε εδώ, δείξαμε πολύ καλή εικόνα και μετά πήραμε μπρος σιγά-σιγά”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για το πως βίωσε από την αρχή την κατάσταση:
“Η αλήθεια είναι ότι, επειδή είχαν έρθει πολύ καλοί παίκτες, χρειαζόταν σωστή διαχείριση. Εκεί ίσως μπερδευόταν λίγο η κατάσταση. Ήρθαν παίκτες μεγάλοι, αλλά με ιδιαιτερότητες. Όταν ξεκαθάρισε η κατάσταση, η ομάδα ήταν πιο ήρεμη, και στη διοίκηση και στους παίκτες. Εκεί ο καθένας έδωσε το κάτι παραπάνω. Φύγανε πάρα πολλά άτομα τα Χριστούγεννα και πήραμε λιγοστούς για να καλύψουν κάποιες θέσεις. Το ρόστερ άλλαξε σχεδόν ολοκληρωτικά, σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλά, ξέρετε κάτι; Εμείς συνεχίζαμε να το πιστεύουμε”.
Ο Θανάσης Αλέξης, ο Σάκης Μήλος, ο Διονύσης Ραψομανίκης, ο Διον Κορωνιός, ο Μαρίνος Ζαφείρης, ο Χρήστος Τσιάκουλης… Αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάνει υπερπροσπάθεια. Έχουν σπαταλήσει πάρα πολλά χρήματα, πέρα από το ότι αγαπάνε την ομάδα. Τους βλέπω ότι το γουστάρουν και είναι δίπλα μας σε όλα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να το βρεις αυτό στο ποδόσφαιρο. Υπάρχει ένα δέσιμο. Καμιά φορά λένε ότι οι διοικούντες δεν πρέπει να είναι πολύ κοντά με τους ποδοσφαιριστές, αλλά εδώ έγινε το εξής παράδοξο: διοίκηση και ποδοσφαιριστές έζησαν όλοι μαζί αυτό το όνειρο σαν μια μεγάλη παρέα, σαν οικογένεια. Εγώ έτσι το βιώνω, με τα καλά μας και τα άσχημά μας. Στις οικογένειες πάντα υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, θετικά και αρνητικά. Αυτό που έζησα, ιδιαίτερα στα μπαράζ, με αυτό το δέσιμο —οι φίλαθλοι στα εκτός έδρας παιχνίδια, οι παίκτες, η διοίκηση, όλοι μαζί ένα— είχα πολλά χρόνια να το ζήσω. Είναι ωραίο να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να λες αλήθειες. Γι’ αυτό η διοίκηση κέρδισε εμάς τους ποδοσφαιριστές και το επιτελείο, και γι’ αυτό εμείς παίξαμε και για τους φιλάθλους και για τη διοίκηση. Μας έβγαλαν το 100% των δυνατοτήτων μας, κάτι που είναι δύσκολο να πάρεις από έναν ποδοσφαιριστή. Μας έκαναν να αγαπήσουμε το νησί. Τώρα πάμε για τον δεύτερο χρόνο και νιώθω ότι εδώ είναι το δεύτερο σπίτι μου.
Κώστας Κίκος (Φυσιοθεραπευτής)
Για το πως βίωσε όλο αυτό το περσινό ταξίδι:
“Τι να πω, δεν το περίμενα να είναι τόσο αγχωτικό για μένα. Επειδή δεν είχα ασχοληθεί ξανά με ομάδες εδώ, πέρυσι μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκινήσω από τον Αστέρα, αλλά δεν έμεινα πολύ, περίπου ενάμιση μήνα. Οπότε δεν πρόλαβα να δεθώ, γιατί μετά την προπόνηση ο καθένας πήγαινε σπίτι του. Όταν ήρθα στο νησί, ο τρόπος ζωής με έκανε να γίνω ένα με όλους, κάτι που μου άρεσε. Παιχνίδι με το παιχνίδι, η ομάδα πήγαινε πολύ καλά και χαιρόμουν που κερδίζαμε. Δίκαια βγήκαμε πρωταθλητές, γιατί η ομάδα έμαθε να ζει μέσα στο άγχος και τις δυσκολίες. Πήγαμε στον Μιλτιάδη ενώ ήμασταν 7 πόντους πίσω από τον πρωτοπόρο Πύργο και 4 από τον δεύτερο Παναιγιάλειο. Μπήκαμε με τo “μαχαίρι στα δόντια” απέναντι σε έναν Μιλτιάδη που ήταν ορκισμένος να μας κερδίσει. Το θυμάμαι αυτό το παιχνίδι, “έπεσαν κορμιά”. Είχε καταιγίδα και γκρίνια στην κερκίδα, λες και είχαμε να χωρίσουμε κάτι, μας κοιτούσαν λες και ήθελαν να μας σκοτώσουν. Ήθελαν να κόψουν βαθμούς από τη Ζάκυνθο. Κερδίσαμε εκείνο το παιχνίδι 0-3, αν θυμάμαι καλά. Περάσαμε «αέρα», παίζοντας τρομερή μπάλα, στο πρώτο παιχνίδι του Γιάννη Αποστολίδη. Τον νέο μας προπονητή, που είναι και φέτος μαζί μας, να τον ευχαριστήσουμε που ήρθε σε μια πολύ δύσκολη χρονική περίοδο, ανέλαβε αυτή την ομάδα και τα έβγαλε εις πέρας. Η ομάδα έπαιξε όλα τα παιχνίδια με το μαχαίρι στα δόντια και βγήκαμε υπερπρωταθλητές. Θεωρώ ότι έχει πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την άνοδο —να μην πω το μεγαλύτερο, γιατί υπάρχουν και οι παίκτες— αλλά έβαλε την πινελιά του στο πώς η ομάδα έβγαλε ένα πλάνο για να κερδίζει τα παιχνίδια, χωρίς να δέχεται ούτε ευκαιρία από τον αντίπαλο. Εμείς παίζαμε συνέχεια με το μαχαίρι στα δόντια, και αυτό μας έκανε καλό. Θα συμφωνήσει και ο Μιχάλης σε αυτό: τελειώνει το πρωτάθλημα, πάμε στην κλήρωση και μας τυχαίνει ένα πρόγραμμα που είναι σαν να σου λένε «είσαι εκτός, αδερφέ». Παίζεις τρία παιχνίδια εκτός έδρας με τις μεγάλες ομάδες και μόνο δύο στην έδρα σου.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για τις δυσκολίες της κλήρωσης και με τον τρόπο που έγινε:
“Μας πείσμωσε. Δεν παρασυρθήκαμε από λόγια ότι θα βγούμε κατηγορία εύκολα. Μας είχαν για το τέταρτο αουτσάιντερ, αλλά εμείς το πιστεύαμε μέσα μας. Και ο προπονητής μας, ο κ. Αποστολίδης, και η διοίκηση που ήταν δίπλα μας, είπαμε: «πάμε ταπεινά, αθόρυβα για την άνοδο». Είχαμε το μέταλλο του πρωταθλητή. Αυτό μας συσπείρωσε, διότι και ο κόσμος, βλέποντας την αδικία της κλήρωσης, είπε: «εδώ είμαστε, πρέπει να βοηθήσουμε». Είδα κόσμο στα εκτός έδρας παιχνίδια, στο Αίγιο είχε 300 άτομα. Ο κόσμος ξαναμαζεύτηκε στο γήπεδο, κάτι καλό άρχισε να γίνεται ξανά στο νησί. Είχαμε πίεση και άγχος, αλλά όταν έχεις από πίσω τη διοίκηση, την οικογένειά σου και τους φίλους να σε στηρίζουν, πεισμώνεις. Προχωρήσαμε αθόρυβα και γίναμε υπερπρωταθλητές, αφού τερματίσαμε πρώτοι με δεύτερο τον Πύργο. Φτάσαμε στο ταβάνι μας”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για τον προπονητή Γιάννη Αποστολίδη:
“Θέλω να μείνω λίγο στον προπονητή, τον κύριο Γιάννη Αποστολίδη. Θα συμφωνήσω με τον Κώστα και θα προσθέσω ότι άγγιξε την ψυχολογία των παικτών. Πέρα από το τεχνικό κομμάτι και την προπόνηση, έδωσε ηρεμία στην ομάδα. Εκείνη την περίοδο χρειαζόμασταν ένα «ηλεκτροσόκ». Επειδή τον γνώριζα από το πέρασμά του από την Μύκονο, όπου τον είχα προπονητή, χάρηκα μόλις έμαθα ότι έρχεται. Ήξερα ότι θα μπει κατευθείαν στο κλίμα και δεν θα έρθει για «τουρισμό». Πήρε την ευθύνη σε μια κρίσιμη καμπή, ήρθε πεισμωμένος, έχει τρομερή όρεξη, είναι νέος και ξέρει καλά το ποδόσφαιρο. Αυτό ήταν ένα από τα βασικά κλειδιά για την κατάκτηση των πλέι οφ και την άνοδο. Ήταν μια πολύ σωστή κίνηση της διοίκησης. Η Ζάκυνθος πήρε ό,τι μπορούσε και από τον προηγούμενο προπονητή, τον Φιντάνη, ο οποίος είναι εμπειρότατος. Αλλά στο ποδόσφαιρο, όταν κάτι δεν πάει καλά, δεν μπορούν να φύγουν 20 ποδοσφαιριστές. Ήρθε ένας άνθρωπος που μας εντυπωσίασε με την ευγένειά του, αλλά κυρίως γιατί πήρε το 110% από το ρόστερ. Και το ρόστερ μας προς το τέλος ήταν περιορισμένο, οπότε έπρεπε να διαχειριστεί την κόπωση από τα συνεχή παιχνίδια Τετάρτη-Κυριακή. Στο κομμάτι της κόπωσης, είχαμε τον Κίκο, τον Κώστα τον φυσιοθεραπευτή. Είναι ένα παιδί που δούλεψε πάρα πολύ και η ομάδα, παρά τα συνεχόμενα παιχνίδια υψηλού επιπέδου, δεν έβγαλε σοβαρούς τραυματισμούς. Ο Κώστας, εκτός από επαγγελματίας, είναι και εξαιρετικός χαρακτήρας. Σου έδινε την ελευθερία να τον πάρεις τηλέφωνο οποιαδήποτε στιγμή για το παραμικρό και σε πέντε λεπτά ήταν στο σπίτι σου. Είναι πολύ σημαντικό για μια ομάδα να έχει έναν τέτοιο άνθρωπο”.
Κώστας Κίκος (Φυσιοθεραπευτής)
Για το πως ζει την καθημερινότητα στην ομάδα:
“Εγώ δέθηκα με την ομάδα και γενικά με τους παίκτες, οπότε μπορούσα εύκολα να κάνω τον παίκτη να έρθει να μου μιλήσει, να μου πει «με πονάει η γάμπα μου, με πονάει ο τετρακέφαλος, με πονάει κάτι». Εγώ βέβαια στο νησί όταν ήρθα, ήρθα με έναν σκοπό: να φύγω πρωταθλητής. Αυτό είναι. Δεν ήρθα για τίποτα άλλο, για κανέναν λόγο. Έχω μια αρχή στη ζωή μου, θέλω μόνο να κερδίζω. Δεν μ’ αρέσει να χάνω, αλλά και να χάσω, δεν τα παρατάω. Μπορεί να χάναμε, δεν ξέρω τι θα γινόταν, αλλά δεν θα τα παρατούσαμε. Όμως, αν εγώ δεν μπορούσα να κάνω τη δουλειά μου, δηλαδή να τη βγάλω εις πέρας… Γιατί για μένα ήταν μεγάλη χαρά και εκτίμηση να κάνω θεραπείες σε μεγάλα ονόματα της ομάδας. Δηλαδή ο Μιχάλης Μπαστακός —δεν το λέω τώρα επειδή είναι δίπλα μου— ο Νίκος Αναστασόπουλος, ο Σίλβα και άλλα πολλά παιδιά, όπως ο Λαζαρίδης που μου έδωσε την ευκαιρία, ο Μίχος… Όλα αυτά τα παιδιά ήταν παίκτες οι οποίοι είχαν παίξει σε Γ’ Εθνική, Β’ Εθνική”. Το είδα ως ευκαιρία, ότι αν τα καταφέρω θα είναι κάτι καλό. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντο για κάποιον που δεν γνωρίζει, γιατί κοιτάει μόνο ποιος θα βάλει το γκολ, όμως είναι πολύ δύσκολο. Δηλαδή όταν πηγαίναμε στα μπαράζ, καθόμουν από τις 9:30 στο γήπεδο —το θυμάμαι— μέχρι τις 2 η ώρα· έκανα εντριβές, μασάζ, ρεύματα, τα πάντα. Μπορεί να έκανα τα πάντα μέσα στο γήπεδο, μέχρι και να κουβαλάω μπάλες. Δεν με ένοιαζε, αρκεί να κερδίζαμε.
Πόσο δύσκολο είναι ένας ποδοσφαιριστής να σε εμπιστευτεί;
Βασικά εγώ θεωρώ ότι έχω τον τρόπο. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό έτσι όπως το λέω, όμως απέδειξα φέτος ότι με πήραν τηλέφωνο και από τη Θύελλα Αμπελοκήπων, όπου έκανα κάποιες θεραπείες, και όλα τα παιδιά έλεγαν ότι με θέλουν μία με δύο φορές την εβδομάδα να πηγαίνω να τους βοηθάω, γιατί έβλεπαν ότι κάτι κάνω σωστά. Και αυτό φάνηκε στην πορεία· όχι μόνο είχα τον τρόπο στο τεχνικό κομμάτι, δηλαδή στο να κάνω μασάζ ή να βάλω ρεύματα, αλλά βοηθούσα πολύ και στο ψυχολογικό κομμάτι. Είχα τον τρόπο να τους «μπουστάρω», που παίζει σημαντικό ρόλο. Δεν είναι μόνο η θεραπεία, πρέπει να φτιάξεις και τον ποδοσφαιριστή, να του πεις «είσαι έτοιμος, δώσ’ τα όλα, μη φοβάσαι τίποτα, εγώ είμαι εδώ».
— Πες μου ποιο παιχνίδι σού έχει μείνει περισσότερο, το οποίο ήταν πάρα πολύ αγωνιώδες και το έζησες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. —
“Θα πω ότι ήταν αυτό με τον Παναιγιάλειο, γιατί ήταν ζωής και θανάτου. — Ναι, ήταν «μία και έξω» εκεί, δεν υπήρχε επιστροφή. — Θυμάμαι στο σουτ που χάνει ο παίκτης του Παναιγιαλείου στο 0-0, το παιδί, ο Καμαρά… Καθόταν ένας κύριος αστυνομικός δίπλα μου και μου λέει… είχα πέσει κάτω. Θυμάμαι η καρδιά έφτασε στα πόδια. Δεν ξέρω αν οξυγονωνόταν ο εγκέφαλος. Δεν θυμάμαι τίποτα. Τα ‘χασα. Μετά θυμάμαι να με αποθεώνουν, και θέλω να σταθώ σε αυτό το κομμάτι: τι να πω για τον κόσμο της Ζακύνθου; Όπου με βλέπουν με χαιρετάνε, μου μιλάνε, με σέβονται, με εκτιμουν, με αγαπάνε. Αυτό για μένα είναι ιδιαίτερη αγάπη, το νιώθω έτσι, μια αμοιβαία εκτίμηση με τον κόσμο της Ζακύνθου”.
Κώστας Κίκος (Φυσιοθεραπευτής)
Για το πως έχει πάρει βοήθεια από την διοίκηση:
“Τι να πώ; δεν υπάρχουν λόγια για όλους έχω μόνο καλές κουβέντες να πω. Για τον κύριο Ραψομανίκη, για τον κύριο Χρήστο Τσιάκουλη, για τον Αλέξη, για τον κύριο Μήλο, για τον κύριο Ζαφείρη… Θα πω και για τον κύριο Θανάση. Αυτό που θα πω μπορεί να ακουστεί κάπως, δεν ξέρω πώς θα το πάρει ο κόσμος, αλλά είναι σαν δεύτερος πατέρας μου. Την πρώτη μέρα που με είδε στο γήπεδο μου λέει «μη φοβάσαι τίποτα, εγώ είμαι εδώ», χωρίς καν να με ξέρει. Μου είχε δώσει το αυτοκίνητό του όταν εγώ γυρνούσα μες στη βροχή με μηχανάκι. Τι να πω για τη σύζυγο του κυρίου Μήλου που μας αγαπάει, που πάμε στην ταβέρνα τους να φάμε; Τι να πω για αυτούς τους ανθρώπους; Τα λέω αυτά γιατί κάποιοι δεν γνωρίζουν και μπορεί να λένε διάφορα που δεν ισχύουν. Ο κόσμος πρέπει να μάθει ποιοι έχουν βοηθήσει αυτή την ομάδα και πώς έφτασε στην κορυφή, γιατί πολλοί την πολεμούσαν για να μην ανέβει. Το έβλεπα εγώ από μέσα και είναι δικαίωση για αυτούς τους ανθρώπους που από το υστέρημά τους έκαναν τόσο μεγάλο αγώνα και δικαιώθηκαν”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για το ποιο παιχνίδι βίωσε έντονα:
“Νομίζω ότι εγώ θα κρατήσω το τελευταίο παιχνίδι με τον Εθνικό. Μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής, νόμιζα ότι παίζουμε έναν αιώνα· έτσι νόμιζα, δεν περνούσε ο χρόνος με τίποτα. μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής νόμιζα ότι παίζαμε έναν αιώνα. Εκεί μου έφυγε ένα άγχος, εκεί λύθηκαν τα πόδια, λέω «ευχαριστώ Παναγία μου, ευχαριστώ Θεούλη μου, τελειώσαμε όπως έπρεπε». Γιατί η αλήθεια είναι ότι μας πολεμούσαν. Πιστεύω υπήρχε ένα σύστημα από πριν· χάρηκε αρκετός κόσμος που ανέβηκε η Ζάκυνθος, εκτός από τους ανθρώπους του νησιού και κάποιους άλλους, αλλά δεν την είχαν τη Ζάκυνθο στο κάδρο. Νομίζω ότι δικαιώσαμε πάρα πολύ τους εαυτούς μας, τη διοίκηση και τον κόσμο, και αυτό εμένα με καλύπτει στο 100%. Ακόμα όμως και στα δύσκολα η διοικηση ήταν εκεί. Μπορεί να χάσαμε στην Πετρούπολη, αλλά η συγκέντρωση της ομάδας δεν χάθηκε. Δεν την άφησε ούτε ο προπονητής, ούτε η διοίκηση, ούτε υπήρξε κάποια σύγχυση. Μας είπαν: «Μάγκες, είμαστε δίπλα σας, πάμε, προχωράμε, είμαστε καλά, το έχουμε». Αυτό το κομμάτι ήταν το πιο σημαντικό. Δηλαδή, η διαχείριση αυτής της ήττας ήταν πολύ σημαντική, έτσι όπως έγινε. Γιατί θα μπορούσε κάποια άλλη ομάδα ή κάποια άλλη διοίκηση να πει «τα παρατάμε παιδιά, εντάξει, αφήστε το». Γιατί όντως τα «κουκιά» ήταν πάρα πολύ λίγα, έτσι όπως πήγε η βαθμολογία. Χρειαζόταν κάτι πολύ δυνατό για να πάρουμε μπρος. Και έγινε, γιατί οι άνθρωποι πίστευαν στην ομάδα, εμείς πιστεύαμε στους εαυτούς μας. Ταπεινά, ήρεμα, χωρίς πολλές δηλώσεις, καταφέραμε τον στόχο μας και η ομάδα τερμάτισε στην πρώτη θέση”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για το αν η Ζάκυνθος ήταν η καλύτερη ομάδα:
“Προσωπικά για εμένα, ήμασταν η καλύτερη ομάδα των μπαράζ στο τέλος. Παίξαμε πολύ καλό ποδόσφαιρο, ήμασταν σφιχτοί πίσω. Για μένα ήταν η καλύτερη ομάδα η Ζάκυνθος. Και η δεύτερη καλύτερη ομάδα ήταν ο Εθνικός”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για το αν θεωρεί ότι η άνοδος ήταν μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην καριέρα του:
“Φυσικά και τη θεωρώ πολύ σημαντική στιγμή. Γιατί ήμασταν το αουτσάιντερ. Από εκεί και πέρα, ήταν ένα προσωπικό στοίχημα για τον εαυτό μου και για το όνομά μου, αλλά και για την ομάδα, να βάλω τα δυνατά μου ώστε να βγει η ομάδα κατηγορία. Είδα ότι δέθηκε ο κόσμος, η διοίκηση, όλοι δεθήκαμε μεταξύ μας και φτιάξαμε κάτι πάρα πολύ όμορφο· γι’ αυτό το χάρηκα ίσως δύο φορές περισσότερο. Είχα κίνητρο για να έρθω στη Ζάκυνθο, δεν ήρθα για τουρισμό. Όπως είπα, έκατσα και είδα το ρόστερ πρώτα. Είδα το ρόστερ, ρώτησα ποιοι είναι οι άνθρωποι στην ομάδα, η διοίκηση, μου είπαν καλά λόγια. Αλλά με το που ήρθα, οι άνθρωποι της ομάδας μας αγκάλιασαν. Το κάνανε να είναι οικογενειακό. Και παίζεις και γι’ αυτούς, και για τη φανέλα, και για τον κόσμο, και για την προσωπικότητά σου· όλα μαζί. Γι’ αυτό είναι βασικό να έχεις αληθινούς ανθρώπους να σε κοιτάνε στα μάτια και να σου λένε: «Μιχάλη, είναι αυτό». Όταν σου λένε «είναι αυτό», τέλος. Νομίζω ότι η διοίκηση σε αυτό το κομμάτι έχει το κερδίσει αυτό”.
Κώστας Κίκος (Φυσιοθεραπευτής)
Για το πως βλέπει το αύριο στην SL2:
“Τώρα εντάξει, αφού είμαστε Super League 2, τι να πω εγώ τώρα; Μιλάει η κατηγορία από μόνη της. Εμείς συνεχίζουμε με μια πολύ καλή ομάδα, με πολύ καλές μεταγραφές όπως έχουμε κάνει φέτος, και πιστεύω ότι η ομάδα θα εκπληρώσει τους στόχους που έχει θέσει. Εγώ έκανα ακόμα μασάζ στα μικρά παιδιά που ήταν στην ομάδα. Δεν κοιτούσα ποια είναι τα ονόματα. Και αυτό μπορείτε να το διασταυρώσετε από όπου θέλετε. Μου το έχουν πει και τα παιδιά, τα μικρά αυτά, για σένα. Εννοείται ότι είναι άλλη η αντιμετώπιση ενός μεγάλου παίκτη που μπορεί να έχει δει και μεγαλύτερους από μένα —που σίγουρα θα έχει δει— μεγαλύτερους φυσικοθεραπευτές. Αλλά εμένα αυτό δεν με αγχώνει. Αυτό εμένα με πεισμώνει για να γίνω καλύτερος. Εντάξει, πιστεύω να τα καταφέρω και φέτος”.
Mιχάλης Μπαστακός (ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος
Για το πως βλέπει τη νέα Β΄ Εθνική και το πως βιώνει το γηπεδικό πρόβλημα :
“Είναι η παλιά Β’ Εθνική όπως έπρεπε να είναι. Όπως έπρεπε να είναι, έτσι. Ακριβώς. Όχι αυτά που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια. Κάθε Κυριακή θα είναι ένας τελικός. Αλλά για μένα δεν είναι αυτό το θέμα. Βλέπω για το γήπεδο κάποια πράγματα. Για εμάς τους ποδοσφαιριστές, επειδή ακούω και διαβάζω, αν δεν παίξουμε στο γήπεδό μας υπάρχει πρόβλημα. Γιατί έστω και ένας πόντος, οι τρεις βαθμοί, στο τέλος μπορεί να μας χρειάζονται. Βλέπω μια στασιμότητα, δεν ξέρω, μια αδιαφορία. Δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος να κάνει κάτι στο γήπεδο, αλλά επειδή πάμε για προπόνηση, βλέπω ότι δεν έχει αλλαχθεί ούτε ένα κάθισμα. Αυτό μας στεναχωρεί. Δηλαδή θα είναι για μένα έγκλημα αν η ομάδα φύγει και παίξει κάποιους αγώνες στο πρωτάθλημα σε άλλη έδρα και όχι στη δική μας, γιατί εμείς έχουμε αποδείξει ότι η Ζάκυνθος είναι μια έδρα πολύ σκληρή. Κάθε παιχνίδι το οποίο περνάει, τελειώνει, δεν επιστρέφει.. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι η Ζάκυνθος μπορεί να μην παίξει 2-3 αγωνιστικές στην έδρα της, αυτόματα θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Αυτό θα είναι καταστροφή, γιατί εμείς οι ποδοσφαιριστές χρειαζόμαστε το σπίτι μας, τη δύναμή μας. Η έδρα μας είναι η δύναμή μας, όπως το έχουμε αποδείξει”.
Πώς βλέπεις αυτή τη Β’ Εθνική κατηγορία; Θεωρείς ότι η Ζάκυνθος μπορεί να ανταπεξέλθει με το ρόστερ που πλέον αρχίζει και διαμορφώνεται σιγά-σιγά;
“Κοιτάξτε να δείτε, οι άνθρωποι της ομάδας έχουν αποδείξει ότι είναι καλοί εγωιστές. Ήδη φαίνεται ότι έχουν γίνει κάποιες κινήσεις με υψηλούς στόχους. Το λένε αρκετοί πάντως στην ομάδα ότι… Το λέμε και το πιστεύουμε νομίζω. Γιατί φαίνεται και από τις κινήσεις που γίνονται, έτσι; Αν δεν γινόντουσαν κινήσεις, ούτε εγώ θα έλεγα αυτά τα πράγματα. Ναι, νομίζω ότι αποδεικνύει η διοίκηση ότι είναι εδώ. Ο κόσμος περιμένει να δει πότε θα παίξουμε στη Ζάκυνθο. Ναι, ο κόσμος περιμένει· η διοίκηση έχει βάλει ψηλά τον πήχη, φέρνει παίκτες, αλλά την ίδια στιγμή αναρωτιέται τι γίνεται με το γήπεδο.
Όταν λέμε κοντά, εννοούμε στην πράξη. Στη θεωρία όλοι κοντά είναι. Γι’ αυτό το τονίζω, ότι πρέπει να παίξουμε στην έδρα μας από την αρχή. Δεν πρέπει να χαθεί χρόνος. Γιατί το λέω αυτό; Διότι όταν ανεβήκαμε, υπήρχαν οι ωραίες υποσχέσεις, οι ωραίες ανακοινώσεις, τα ωραία λόγια: «θα είμαστε δίπλα σας, θα βοηθήσουμε, θα κάνουμε… ». Μετά τις ανακοινώσεις, όμως, ο χρόνος περνάει και όλοι κρινόμαστε από τη δουλειά που κάνουμε. Ο καθένας κρίνεται. Οπότε, σε λίγο καιρό πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Εμένα προσωπικά, που κάνουμε προπόνηση στο γήπεδο και βλέπω ότι δεν έχει αλλάξει κάτι, με στεναχωρεί αυτό το πράγμα. Δεν βλέπω τον ενθουσιασμό που θα έπρεπε, ώστε να το χαίρονται και αυτοί μαζί μας. Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό”.
Πηγή: ioniansports.gr
