Στο τέλος δεν έλυσαν τίποτα, αφού το ματς έληξε 1-1, κατάφεραν, ωστόσο, να πετύχουν από κοινού ένα ρεκόρ που κρατάει ως τις μέρες μας. Αυτό της μεγαλύτερης κοσμοσυρροής που έχει σημειωθεί σε αγώνα για το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής.

Αν και η επίσημη εκκαθάριση αναφέρει πως είχαν κοπεί 16.042 εισιτήρια (και εισπράχτηκαν 429.690 δρχ), η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Οι πόρτες είχαν κλείσει 20 λεπτά πριν από τη «σέντρα». Το γήπεδο ήταν πίτα, δεν χωρούσε άλλους, είχε γεμίσει ασφυκτικά. Μέσα βρίσκονταν 35.000 άνθρωποι, άλλοι στριμωγμένοι στις τσιμεντένιες κερκίδες και άλλοι όρθιοι, πίσω από τα κάγκελα, ενώ απέξω περίμεναν άλλοι 10.000! Η αστυνομία ήταν αδύνατο να τους κρατήσει. Έκαναν ντου, σπάζοντας τις πόρτες…

«Ο Ασλανίδης έκανε 15 λεπτά για να μπει στο γήπεδο»

Η διοργανώτρια πιάστηκε στον ύπνο. Κάποιοι όμως είχαν προβλέψει αυτό που θα γινόταν. Ο τότε πρόεδρος του Ίκαρου, Γιάννης Κυλίκογλου θυμάται: «Πάω στη Χωροφυλακή Ν. Ιωνίας, όπου θα γινόταν η σύσκεψη για τα μέτρα ασφαλείας του αγώνα. Διοικητής ήταν ένας Σπυράκης. Είχα το ελεύθερο να μπαινοβγαίνω στο τμήμα γιατί το κτίριο η Χωροφυλακή το νοίκιαζε από την οικογένειά μου. Του λέω «κύριε διοικητά, θα χρειαστούν 800 χωροφύλακες». Τρελάθηκε, μόλις το άκουσε. «Τι 800; Και 80 πολλοί είναι». Εγώ επέμενα γιατί είχα πληροφορίες από την Καλαμάτα και από τις συνοικίες ότι θα μαζευόταν πολύς κόσμος και ο κίνδυνος επεισοδίων θα ήταν μεγάλος. Αυτός επέμενε και τη μέρα του αγώνα έστειλε στο γήπεδο μόνο 80 χωροφύλακες. Τι να κάνουν απέναντι σε τόσες χιλιάδες κόσμο; Αφού ο Ασλανίδης, για να μπει στο γήπεδο, έκανε 15 λεπτά. Τον βλέπω στην εξέδρα, ήταν σε έξαλλη κατάσταση: «Τι είναι αυτά τα χάλια;» φώναζε. Κάθισα και του εξήγησα τι είχε συμβεί. Το και το. Την επομένη κάλεσε τον Σπυράκη στο γραφείο του και τον μετέθεσε στον Έβρο».

Προς τι, όμως, αυτός ο χαμός; Ο Ίκαρος και η Καλαμάτα, που μαζί με άλλες τρεις ομάδες (ΟΦΗ, Καλλιθέα, Αναγέννηση Άρτας), διεκδικούσαν την άνοδο στην Α’ Εθνική, είχαν αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς από την προ δυο εβδομάδων συνάντησή τους στη Νέα Ιωνία.

Εκείνος ο αγώνας -για την 23η αγωνιστική του πρωταθλήματος-είχε διακοπεί λόγω επεισοδίων στο 80’ κι ενώ ο Ίκαρος προηγείτο με 1-0. Όμως, ο διαιτητής Τσαγκαρουσιάνος από την Πάτρα το έπαιξε Πόντιος Πιλάτος και δεν έγραψε στο φύλλο αγώνα σε βάρος ποιάς ομάδας διέκοψε το ματς (σας θυμίζει τίποτα;)

Οι δυο ομάδες έριξαν η μια στην άλλη την ευθύνη για τα επεισόδια. Λίγες ώρες μετά τον αγώνα, ο πρόεδρος, Λυκούργος Γαϊτανάρος επισκέφθηκε τα γραφεία του ΦΩΤΟΣ και κατήγγειλε πως 5 παίκτες της ομάδας του, οι Παπανικολόπουλος, Καλαϊτζίδης, Χιώτης, Θεοδώρου, Σταυριανέας, μεταφέρθηκαν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο. Ο Παπανικολόπουλος μάλιστα, όπως είπε, διακομίστηκε στην αρχή με περιπολικό της Άμεσης Δράσης στο Αγία Σοφία και στη συνέχεια με ασθενοφόρο στο Ιπποκράτειο.
Την επομένη ο Γαϊτανάρος δήλωσε στον Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη, ότι «οι οπαδοί του Ίκαρου υποδέχθηκαν τους παίκτες της Καλαμάτας με πέτρες και τούβλα».

Υποστήριξε ότι ουδέποτε έχουν δημιουργηθεί επεισόδια στο γήπεδό της Καλαμάτας και ισχυρίστηκε ότι από την αρχή του αγώνα οι παίκτες του Ίκαρου, ο Νο 6 και ο Νο 9, έβριζαν τους ποδοσφαιριστές του. Για τον Νο 6 μάλιστα είπε ότι υπάρχουν εκθέσεις του παρατηρητή του αγώνα και της διοίκησης χωροφυλακής Ν. Ιωνίας». Κατά τον κ. Γαϊτανάρο ο Παπανικολόπουλος τραυματίστηκε όταν «δυο παίκτες του Ίκαρου τον έριξαν κάτω και τον πάτησαν στο στομάχι». Αναφερόμενος στο διαιτητή είπε, ότι «δεν απέβαλε τους δυο παίκτες αλλά έκρινε σκόπιμο να σηκωθεί και να φύγει ενώ οι παίκτες συνέχιζαν να χτυπιούνται». Στην ερώτηση «τι ζητάτε;» ο πρόεδρος της Καλαμάτας απάντησε: «Τον μηδενισμό του Ίκαρου. Ήσαν λυπηρά τα επεισόδια εκ μέρους των οπαδών και των παικτών του Ίκαρου. Παρακαλούμε να επέμβει η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού γιατί αδυνατούμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας. Έχει μείνει μισή ομάδα…» είπε.

Ο προπονητής του Ίκαρου, Τάκης Λουκανίδης κατηγόρησε τους οπαδούς της Καλαμάτας ως υπαίτιους των επεισοδίων και της διακοπής του αγώνα: «Παραδόξως, ενώ είχαν σταματήσει τα επεισόδια, ο διαιτητής έφυγε από τον αγωνιστικό χώρο. Φίλαθλοι της Καλαμάτας εισήλθαν στο γήπεδο και μετά των αντιπάλων παικτών συνεπλάκησαν με τους παίκτες μου. Λυπούμαι για τα γεγονότα. Λόγοι όμως διακοπής δεν υπήρχαν από πλευράς Ικάρου. Προηγούμεθα 1-0 και ήθελε 6 λεπτά δια να λήξει ο αγώνας. Έτσι εξεπλάγην διαβάζοντας τα δημοσιεύματα της διοικήσεως της Καλαμάτας… Οι Φιλιππίδης, Κούκας βοήθησαν τον τραυματισθέντα τερματοφύλακα. Μάλιστα ο τελευταίος μεταφέρων νερό για τον γκολκίπερ εδέχθη επίθεση από πλευράς αντιπάλων. Ο Ίκαρος ουδέποτε δημιούργησε στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις, είτε αγωνιζόταν εντός ή εκτός έδρας. Πώς λοιπόν να δημιουργήσει τώρα γνωρίζοντας τις συνέπειες και ενώ υπολείπονταν 6 λεπτά διά να λήξει ο αγών;» δήλωσε.

Η ΕΠΟ έδωσε σολομώντια λύση

Η υπόθεση εξετάστηκε από την αρμόδια επιτροπή (ΕΤΑΠ). Τελικά το Δ.Σ της ΕΠΟ έδωσε μια σολομώντια λύση, αποφασίζοντας την επανάληψη του αγώνα. Μολονότι ουδεμία ευθύνη διαπιστώθηκε εις βάρος του γηπεδούχου σωματείου, η επιτροπή εισηγήθηκε όπως ο αγώνας διεξαχθεί σε ουδέτερο γήπεδο. Στη συνέχεια, το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας επέλεξε ως τόπο διεξαγωγής το γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας.

Ήταν μια ζεστή για την εποχή ημέρα, που γινόταν ακόμη πιο ζεστή από την ατμόσφαιρα, που επικρατούσε στην εξέδρα. Φυσικά οι ποδοσφαιριστές που είχαν εμπλακεί στα επεισόδια του προηγούμενου αγώνα δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής. Έτσι ο Ίκαρος παρατάχθηκε δίχως τους Λίναρη, Γούνη και η Καλαμάτα χωρίς τους Χιώτη, Λαζαρακόπουλο (αλλά και τον τραυματία τερματοφύλακα, Παπανικολόπουλο, που ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «γάτος»).

Οι ποδοσφαιριστές της εποχής δεν ήταν επαγγελματίες. «Τη μέρα εκείνη, πήγα κανονικά στη δουλειά. Δούλευα τότε στον Μπαλόγλου και η οικοδομή ήταν στου Παπάγου. Έφυγα στις 12 για να πάω σπίτι να ξεκουραστώ. Γύρισα με το λεωφορείο. Πού λεφτά για ταξί. Όσο για φαγητό, μόνο το κολατσιό. Ξάπλωσα λίγο και μετά ξεκίνησα για το ραντεβού, που είχαμε δώσει στο γήπεδο της Ν. Ιωνίας, από όπου θα μας έπαιρνε το πούλμαν…» θυμάται ο Νίκος Χαραλαμπίδης.

«Από τη λαϊκή αγορά κατευθείαν στο γήπεδο»

Κι ο Δημήτρης Παργιανός συμπληρώνει: «Σηκωνόμουνα στις 5 η ώρα το πρωί, δούλευα όρθιος όλη τη μέρα στη λαχαναγορά, να ανεβάζω και να κατεβάζω πράγματα. Και τη μέρα, που παίξαμε με την Καλαμάτα στη Ν. Φιλαδέλφεια, είχα πάει κανονικά για δουλειά. Τους είχα πει να πάω κατευθείαν στο γήπεδο, «όχι, μου λένε, θα έρθεις στο ραντεβού και θα φύγουμε όλοι μαζί με το πούλμαν».

Το ενδιαφέρον για τον αγώνα ήταν τεράστιο, δεδομένου ότι μετά από 25 αγωνιστικές στην 1η θέση της βαθμολογίας συνωστίζονταν τέσσερις ομάδες : Ίκαρος, ΟΦΗ, Καλλιθέα, Αναγέννηση Άρτας είχαν 55 βαθμούς. Η Καλαμάτα 53…

Στην εξέδρα των επισήμων, μπροστά-μπροστά, κάθονταν ο Υπουργός Αναπληρωτής Εσωτερικών, Νικόλαος Εφέσιος, έχοντας δίπλα του, τον Γ. Γ Αθλητισμού, Κωνσταντίνο Ασλανίδη. Πιο εκεί ήταν ο Αναπληρωτής Γ Γ Α, Γεώργιος Βλαδίμηρος, ο Γ.Γ του Υπουργείου Οικονομικών, Γεωργακόπουλος, με τον πρόεδρο της ΕΠΟ, Γιώργο Δέδε και τον Γενικό Γραμματέα, Κούβαρη.

Οι εξέδρες πάλλονταν, ο κόσμος αδημονούσε ν’ αρχίσει το ματς: «Tην ίδια μέρα έκανε προπόνηση στη Ριζούπολη η εθνική Ελλάδας. Ο Παναγούλιας με τον Παπαϊωάννου και τον Δομάζο ήρθαν για να δουν το παιχνίδι και δεν μπορούσαν να μπουν στο γήπεδο. Τελικά βρήκαν τρόπο αλλά ο Παναγούλιας είχε να λέει για τον κόσμο, που συνάντησαν. Σκεφτείτε ότι δεν υπήρχε χώρος για τα μέλη της εθνικής», θυμάται ο Μίμης Σπεντζόπουλος.

«Παίζαμε με δανεικά από την ΑΕΚ παπούτσια»

Το στρίψιμο του νομίσματος από τον διαιτητή Αλεξόπουλο έγινε παρουσία των δυο αρχηγών, Ουσταμπασίδη-Σκαφιδά. Κέρδισε ο Ουσταμπασίδης και ο Ίκαρος πήρε τη «σέντρα». Στο μεταξύ οι παίκτες έτρεχαν πέρα-δώθε, προσπαθώντας να συνηθίσουν τα δανεικά παπούτσια τους. «Δεν είχαμε παπούτσια για χόρτο. Τότε τα παπούτσια δεν τα κατασκεύαζαν εταιρίες, δεν ήταν όπως τα σημερινά, που τα βάζεις και παίζεις αμέσως. Έπρεπε να τα βάλεις αρκετές μέρες πριν, για να στρώσουν. Λέμε εμείς: «Για ένα ματς, θα πάμε να φτιάξουμε παπούτσια; Θα μας δώσει η ΑΕΚ». Την Δευτέρα, λοιπόν, αφού κάναμε την προπόνηση στο γήπεδο, πιάνουμε τον φροντιστή της ΑΕΚ. Τον ρωτάμε: «Θα μας δώσεις παπούτσια;» Πάει αυτός, ρωτάει τον Στάνκοβιτς. Δεν είχε αντίρρηση: «Την Τετάρτη δεν έχω παιχνίδι, ας πάρουν τα παπούτσια». Έρχεται και μας λέει: «Εντάξει, βρείτε νούμερα». Βρίσκει ο καθένας το παπούτσι που του ταιριάζει, π.χ ο Ουσταμπασίδης του Παπαϊωάννου, και φτιάχνει ο φροντιστής ένα κατάλογο με τις αντιστοιχίες. Μένουμε ήσυχοι… », θυμάται ο Κώστας Φιλιππίδης.

Ο Ίκαρος άνοιξε το σκορ με την πρώτη κατεβασιά. Στο 30ο δευτερόλεπτο, με κεφαλιά του Φιλιππίδη. Η τρομπέτα του θρυλικού Ατίλιο ήχησε στην εξέδρα και οι φίλοι του Ίκαρου άρχισαν τα τραγούδια.
Τα προβλήματα, ωστόσο για τους παίκτες τους δεν άργησαν να φανούν στο τερέν. «Είχα φορέσει τα παπούτσια του Πομώνη. Τα πόδια μου είχαν γίνει μια πληγή. Και το ένα και το άλλο.. Στην ανάπαυλα έβγαλα τα παπούτσια και μόλις είδε ο Λουκανίδης τα πόδια μου, μού λέει, «Μανόλη, κάτσε…» θυμάται ο Μανώλης Ανθρωπέλος).

Στο β’ ημίχρονο η Καλαμάτα πίεσε για την ισοφάριση και την πέτυχε στο 75’ με γκολ του Ασημακόπουλου. Το τελικό αποτέλεσμα άφησε μια γλυκόπικρη γεύση στα δυο στρατόπεδα.

Οι συνθέσεις των δυο μονομάχων (με άλλα λόγια, οι παίκτες που έγραψαν την Ιστορία):
ΙΚΑΡΟΣ: Αργυρόπουλος, Ρούσσος, Παναγιωτίδης, Ούσταμπασίδης Μέξας, Χαραλαμπίδης, Παργιανός (46΄ Νικολαΐδης), Καραβέλης, Κούκας Γ, Ανθρωπέλος (46΄ Μπουλούμπασης), Φιλιππίδης.
ΚΑΛΑΜΑΤΑ: Μελιγαλιώτης, Μουλατσιώτης, Μαράντος, Παντελόπουλος, Σκαφιδάς, Δαμιανάκος, Σταυριανέας, Καλαϊτζίδης Θεοδώρου, Σπεντζόπουλος, Ασημακόπουλος.

Καλαμάτα, Ίκαρος: Βίοι αντίθετοι

Στις αγωνιστικές που απέμειναν, ο Ίκαρος και η Καλαμάτα ανταγωνίστηκαν στήθος με στήθος για την πρώτη θέση που έδινε το εισιτήριο για την Α΄ Εθνική. Η πρωτιά κρίθηκε στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές, ουσιαστικά στην προτελευταία, μετά την απροσδόκητη ήττα 3-1 του Ίκαρου στη Νίκαια από τον Αργοναύτη. Μια ήττα που δημιούργησε σκιές και πυροδότησε φήμες, άσβηστες μέχρι τις μέρες μας.

Σήμερα, 46 χρόνια μετά, πιο πολλά ενώνουν παρά χωρίζουν τις δυο ομάδες. Και ας μην υπάρχει πια ο Ίκαρος στα χαρτιά. Φτάνει που ζει στη μνήμη των φιλάθλων όλης της χώρας και ιδιαίτερα της Μεσσηνίας. Τις δυο ομάδες συνδέει η ελιά που φύτεψε στο γήπεδο του Ίκαρου ο αείμνηστος (πέθανε φέτος, στις 12 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 91 ετών) πρόεδρος της «μαύρης θύελλας», Λυκούργος Γαϊτανάρος, τις ενώνει το φιλικό που δίνουν κάθε χρόνο οι παλαίμαχοι των δυο ομάδων, ένα στην Καλαμάτα και ένα στη Ν. Ιωνία. Μα πάνω από όλα τους ενώνει η συνείδηση ότι μαζί έγραψαν ιστορία…

(Για το θέμα χρησιμοποιήθηκε υλικό από το βιβλίο «Το ταξίδι του Ίκαρου», Αθήνα 2012)

 

Πηγή fosonline

Ο Ίκαρος γεννήθηκε από τις υποχρεωτικές συγχωνεύσεις που επέβαλε η δικτατορία του 1967-1974 στον αθλητισμό και προέκυψε από τη συγχώνευση του ΠΑΟ Καλογρέζας και της Σαφράμπολης, ομάδων του Δήμου Νέας Ιωνίας, από τις οποίες πήρε και τα βασικά τους χρώματα, το πράσινο της Καλογρέζας και το μπλέ της Σαφράμπολης. Λέγεται ότι το όνομα Ίκαρος και τα φτερά στο σήμα, τα πήρε όταν ο ισχυρός επί χούντας ΓΓΑ, Ασλανίδης είδε έναν αξιωματικό της αεροπορίας να μπαίνει στο γραφείο του την ώρα που επέβαλε τη συγχώνευση, είχε τη συγκεκριμένη ιδέα.

Μιλήσαμε με δύο ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής τον Γιώργο Ουσταμπασίδη και το Γιάννη Γούνη, στελέχη της ομάδας του Ικάρου. Όπως μας είπαν ο πρωτοπόρος Ίκαρος ήταν δύο βαθμούς μπροστά από την Καλαμάτα στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής και υποδέχονταν τη «Μαύρη Θύελλα» στη Νέα Ιωνία. Κοντά στην κορυφή ήταν ο ΟΦΗ και η Αναγέννηση Άρτας.

Ο Γ. Ουσταμπασίδης θυμάται: «Στον αγώνα ο Ίκαρος ήταν μπροστά με 1-0 μπροστά σε 5.550 θεατές με τους Καλαματιανούς να είναι η πλειοψηφία αν και εκτός έδρας.

Στο 84’ μία επέμβαση του τερματοφύλακα της Καλαμάτας και η προσπάθεια του σέντερ φορ των γηπεδούχων να τον μαρκάρει, οδήγησε σε παρεξήγηση στην οποία μπήκαν και άλλοι παίκτες, όπως ο ένας συνομιλητής μας ο Γιάννης Γούνης που αποβλήθηκε. Εμάς ο προπονητής μας ο Τάκης Λουκανίδης μας πήρε και κάτσαμε στη σέντρα. Ο διαιτητής ανένδοτος διέκοψε το παιχνίδι, πρακτική ασυνήθιστη για τέτοιο περιστατικό.

Η τύχη του αγώνα κρίθηκε παρασκηνιακά, καθώς άλλες ενδιαφερόμενες ομάδες που ήταν κοντά στη βαθμολογία, ήθελαν το μηδενισμό και των δύο, αλλά τελικά αποφασίστηκε η επανάληψή του από την αρχή με έδρα το γήπεδο της ΑΕΚ και εδώ η επανάληψη σε άλλη έδρα και όχι με το υπόλοιπο του χρόνου που απέμενε, δημιούργησε αρκετή συζήτηση. Θυμίζουμε ότι στην Ελλάδα είχαμε δικτατορία και έκανε αρκετές παρεμβάσεις στον αθλητισμό».

Το γήπεδο ήταν γεμάτο, είχαν τυπωθεί 16.000 εισιτήρια και δεν υπήρχε εκτίμηση ότι θα πήγαιναν πολλαπλάσιοι λόγω του ενδιαφέροντος του αγώνα, ήταν Τετάρτη 29 Μάρτη του 1972. Τελικά εξαντλήθηκαν το εισιτήρια και άνοιξαν οι πόρτες από την πίεση του πλήθους, γέμισε το γήπεδο και άλλοι 10.000 έμειναν απ’ έξω.

Όπως μας δήλωσε ο Γιάννης Γούνης που έχοντας τιμωρηθεί στον διακοπέντα αγώνα δεν έπαιξε στον αγώνα στο γήπεδο της ΑΕΚ: «Ο Ίκαρος είχε φιλάθλους από την περιφέρεια Αθηνών. Υπήρχαν πολλοί φίλαθλοι του Ίκαρου από αρκετές περιοχές της Αθήνας, από τη Νέα Ερυθραία που λόγω Μικρασιατικής καταγωγής των συμπαθούσαν αφού ήταν ομάδα της προσφυγούπολης της Νέας Ιωνίας, πάρα πολλοί από τα Πατήσια, αλλά και από αλλού».

Να θυμίσουμε ότι η υποχρεωτική συγχώνευση των ομάδων της Νέας Ιωνίας Καλογρέζας και Σαφράμπολης, από τη δικτατορία και μάλιστα της πρώτης που αρνήθηκε με παρέμβαση του στρατού στα γραφεία της, μπορεί να δημιούργησε ένα πάγωμα στην υποστήριξη του Ίκαρου από πολύ κόσμο στη Νέα Ιωνία, αλλά το καλό ποδόσφαιρο που έπαιζε ήταν κίνητρο προσέλευσης αρκετού κόσμου από άλλες περιοχές.

Ο Γιώργος Ουσταμπασίδης ανέφερε ότι: «Εμείς ήμασταν εργαζόμενοι και όχι επαγγελματίες, τη μέρα του αγώνα πολλά παιδιά ήρθαν να παίξουν ενώ πριν δούλευαν. Μάλιστα καθυστερήσαμε να φτάσουμε στο γήπεδο από το μποτιλιάρισμα που είχε δημιουργήσει η μαζική προσέλευση φιλάθλων. Γι’ αυτό ενώ η Καλαμάτα που είχε φτάσει πριν από μας πρόλαβε και έβγαλε φωτογραφία στο γήπεδο, ενώ εμείς όχι, ίσα που προλάβαμε και μπήκαμε και χαιρετίσαμε τον κόσμο στις κερκίδες. Στο γήπεδο είχαν έρθει και αρκετοί επώνυμοι, αρκετοί προπονητές, παράγοντες και άλλοι. Θυμάμαι ότι η γυναίκα μου δούλευε σε σχολείο και εκείνη τη μέρα ήρθε όλο το σχολείο στο γήπεδο».

Συμπλήρωσε επίσης πως: «Τις προηγούμενες μέρες είχαμε κάνει συνεννόηση να μας δώσει ποδοσφαιρικά παπούτσια η ΑΕΚ. Εμείς είχαμε ξερό γήπεδο και η Νέα Φιλαδέλφεια είχε χόρτο. Όμως όταν φτάσαμε στο γήπεδο ψάχναμε παπούτσια και δεν βρίσκαμε και τελικά μας έδωσαν αυτά που οι παίκτες της ΑΕΚ είχαν σαν δεύτερα και τρίτα. Το αποτέλεσμα ήταν στο ημίχρονο να γίνει αλλαγή ο Ανθρωπέλος γιατί είχαν πληγιάσει τα πόδια του από τα παπούτσια και δεν μπορούσε να συνεχίσει».

Ως προς την ψυχολογία που είχε η ομάδα, ο Γιάννης Γούνης μας είπε: «Ο προπονητής μας ο Τάκης Λουκανίδης ήταν αισιόδοξος άνθρωπος, στην αρχή του πρωταθλήματος μας είχε πει ότι θα χτυπήσουμε το πρωτάθλημα και όταν μου φάνηκε υπερβολικό, είπε ότι αν δεν το πιστεύω να μην συνεχίσω στην ομάδα. Πάντως έπιασε η ψυχολογία του στην ομάδα. Στον αγώνα προηγηθήκαμε γρήγορα με 1-0, η Καλαμάτα ήταν ισάξια με εμάς ομάδα και στο δεύτερο ημίχρονο έπαιξε καλύτερα και μας ισοφάρισε. Μας πίεζε αλλά ο Ίκαρος όχι μόνο στον αγώνα αλλά γενικά, είχε ιδιαίτερα καλή και συμπαγή άμυνα. Σε 37 ματς είχαμε παθητικό 14 γκολ και στο τέλος του πρωταθλήματος που είχαμε χάσει την άνοδο και υπήρχε απογοήτευση, τελικό απολογισμό σε 39 ματς 19 γκολ».

«Το γκολ της ισοφάρισης όμως ήταν αντικανονικό», συνέχισε ο Γ. Ουσταμπασίδης, καθώς «ο επόπτης είχε σηκώσει τη σημαία, ο διαιτητής τον αγνόησε και μας ισοφάρισαν».

Η συνέχεια μετά την ισοπαλία στον ιστορικό αγώνα, που διατήρησε τη διαφορά, ήταν άλλοι τέσσερις αγώνες. Και ο Γιώργος Ουσταμπασίδης θυμάται: «Παίζαμε εκτός έδρας στην Καλλιθέα όπου χάσαμε και μας καταλόγισαν πέναλτι με τη μπάλα να έχει χτυπήσει στην πλάτη μου. Η Καλαμάτα έπαιζε στα Χανιά. Ήταν τέτοια η διαιτησία σε βάρος μας στην Καλλιθέα που στο τέλος σε διαμαρτυρίες προς το διαιτητή είχαμε κόκκινες κάρτες και αποδεκατιστήκαμε για τη συνέχεια. Αποτέλεσμα να χάσουμε και στο επόμενο ματς με τον Ασπρόπυργο, να πάμε εκτός έδρας στον Αργοναύτη Νέας Κίου, να μπαίνουμε μπροστά με 0-1, ακολούθως να χάνουμε τη μία ευκαιρία μετά την άλλη και τελικά να χάνουμε με 3-1.

Ταυτόχρονα η Καλαμάτα έπαιζε εκτός έδρας με τον Ορφέα Αιγάλεω. Το ματς εκεί άργησε να ξεκινήσει 20’, ενώ και οι δύο ομάδες πριν ξεκινήσει κατέθεσαν ενστάσεις για να χαθεί χρόνος, ενώ τότε στα ξερά γήπεδα έμπαιναν υδροφόρες και τα έβρεχαν για να μαλακώσει ο αγωνιστικός χώρος και εκεί σημειώθηκαν καθυστερήσεις. Έτσι γνώριζαν το δικό μας τελικό αποτέλεσμα πριν λήξει ο δικός τους αγώνας και το βράδυ ο αθλητικός συντάκτης Βαγγέλης Φουντουκίδης δήλωσε ότι “αυτά δεν πρέπει να επιτρέπονται”. Για τη στάση του χρόνια μετά τον βραβεύσαμε. Τελευταίο ματς εντός έδρας (το δώσαμε στη Ριζούπολη) με το Άργος και χάσαμε».

Στη σημερινή εποχή η ομάδα δεν υπάρχει αλλά πολλοί όταν θέλουν να πουν ότι πάνε στο δημοτικό στάδιο της Νέας Ιωνίας, λένε «πάμε στο γήπεδο του Ίκαρου» και έτσι κάποιες νεότερες γενιές μαθαίνουν τα βασικά για την ύπαρξη της ομάδας. Για τα εξωποδοσφαιρικά γράφτηκαν πολλά, όπως ότι η ΑΕΚ δεν ήθελε ισχυρό ανταγωνιστή στην περιοχή, μία ομάδα που πριν ανέβει στην Α’ Εθνική γεμίζει το γήπεδο και μένουν απ΄ έξω 10.000 κόσμος. Άλλοι επικέντρωσαν στη δικτατορία και τις παρεμβάσεις του πανίσχυρου τότε ΓΓΑ Ασλανίδη, ότι ήθελε να ανέβει η Καλαμάτα. Εκτιμήσεις προσώπων είναι, δεν τις υιοθετούμε υποχρεωτικά, αλλά τις καταγράφουμε γιατί διατυπώθηκαν.

Οι παλαίμαχοι του Ίκαρου και της Καλαμάτας έχουν παίξει πολλές φορές μεταξύ τους τιμώντας την ιστορία των ομάδων τους.

Ανεξάρτητα από το πως δημιουργήθηκαν οι εξελίξεις, το βέβαιο είναι ότι ένα αξεπέραστο ρεκόρ είχε ήδη γίνει, αλλά ο Ίκαρος, όπως και στη μυθολογία, μπορεί να έφτασε κοντά στον ήλιο (την Α’ Εθνική κατηγορία στο ποδόσφαιρο), αλλά έλιωσε το κερί που συγκολλούσε τα φτερά του και τερμάτισε τον ποδοσφαιρικό βίο του.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος